PİNOKYO

Dün gitmiştin...
Ve ben her varlığı senle birlemiştim
Dün giderken döneceğim demiştin...
Ve her gece, her gündüz senin yoluna göz dikmişti
Ne denilmesi gerekenleri biliyorum şimdi
Ne de denilmemesi gerekenleri...
Çünkü gitmeden ''geleceğim''
Giderkense ''seviyorum'' demiştin...

                               



                                   AÇLIĞIMIN SESİ
Dondurulmuş bir yemeği hazırlamak kadar zahmetsizdi beni sevmek
Sıradan, öylesine bir sergüzeşttim içgüveysinden  hallice
Bir sen duyma diye çırpınırdım
Bir sen anlama diye ne dualara avuç açardım
Senin pervasız gülüşlerine saklanırdım
Saatlerce ararken sen beni sobelemek için
Ben öylesine bir kadındım
Sana tutkun sana meftun
Sen aman vermez bir adamdın
Bana ruhsuz, bana hayal
Tüm duygularımı seninle hamur yaptım dün gece
Arasına senin hayalini koydum
Yoğurdum, yoğurdum
Ta ezelden ebede tüm vakitlere hakim mevcudata değil
Aklımın ve kalbimin laf dinlemez inadına 
Sövdüm, saydım
Nasılsa duymaz sesimi diye 
Sonra pişmanlıktan uzak olduğumu
Karanlığın en dibine 
Haykırdım, haykırdım...

            ALDANIŞ
Bana dair senleri topladığımda
Sana ait hiçbir şey kalmamış olacak
Rüzgarlarla hesabımı kapattıgımdan gecikmelerim
Yoksa anka kuşunun kanadından bir tüy koparıp
Tanrıların dağına selam verir
Kafi değil diye ellerimi saçlarında gezdirdiğim anılarla bocalarken zihnim
Fırtınadan önceki sessizlikle pazarlıgımı reddederim.

Arzın en derinine inen hayallerime inat kalemim elimde yine
Sana raks ettiren fikirlerimle harp eden yüreğim
İsyan ediyor bu gece
Garipsememi tuhaf buluyor bu asiliği
Hangi dem kurmuştum ben bu fasılın son paresini
Hangi vakit sana lutfeden muhterem sözlerimle
Senden uzak aynı anda senin ruhuna eş olmuştum...

                 SENDEN DOĞUŞ

Güneşe sarılmalı şimdi alışılagelmiş yokluğun
Sımsıkı sarılıp hiç bırakmamalı
Yaşamanın, yaşayıp var olmanın tek yolu
Yeniden mücadelenin tadına varmanın
Lal edip feveranlara boğulmuş yüreklere
Yeniden el vermeli umutlu gülümseyişlerle
Yarınlara selamlar, hayallere merhabalar sunmalı...
Her türlü zifiri karanlığa inat, hep güne katılmalı...

                     YASAK


Kapatmak istiyorum bütün kapıları
Sessizliğe yol almış yalnız yürekler gibi
Konuşulmasın artık, durgunluk gelsin 
Bütün sevdalara...

TAHAMMÜLDEN TAHAYYÜL

Damla damla alıştım sensizliğe, içimin burkulmalarına aldırış etmeden.
Vakitsiz ve amansız bir tutkuya hiç mola verdirmeden
Tutuşan canevime zulmettim merhamet etmeden.
Yağmurların susmasına dahi mana yükleyen bir dervişim diyemem
Lakin damlalara özgürlük sağlayacak kadar cömert kalbim.
Sonbaharı sevdiğini biliyorum,
Ve yağmurları...
Onları sana boğan sensizlik çırpınıyor
Çırpınıyor, çırpınıyor da...
Kurtuluşu var mı, mümkün mü?
''Var'' diyemem... ''Yok'' hiç  diyemem...

SÖYLE

Bir zehir ki dillerinde

Dilim acır da konuşamam,

Hissiz kalabalıklardayım.

Şimdi sen karar ver kimsem misin?

Kimsesiz miyim insan aleminde?

Gam-ı güsarım sen misin?

Fütursuzca severim ben

Bak! Duy sözlerimi!

Senden başka yar yok canan yok.

Yokluğun karanlıklarda ilmek ilmek dokundu kalbime

Okunmadı bir sela, eğer kıyam uyanmaksa
Kıyam et ki gör gerçeği

Benim senden çok seven

Benden fazla yok.

 Şimdi söyle bana kimsem misin?                                                                                                             Kimsesiz mi?

UNUTMAK

Hınzır bakışlarında yapmıştık son dansımızı hatırlıyorum.

Zaten hafızamın tüm kayıtları işgalin altında

Başkaldırmak ne mümkün, isyan ne haddime!

Hangi sokak özgürlüğe çıkar?

Hangi yoldan dönsek sıyrılırız bu işten?

Hangi köşeyi dönsem sen, sen, sen…

Tüm çıkmaz sokaklar mı kuşatman altında?

Sığınmacı olsam çıkışı olmayan ülkelere

Ya da limanlara sığmayan gemilere…

Son dansımızı yapmıştık bırakmaya meyilli gevşek kollarında hatırlıyorum.

Zaten unutmak senin çıkmaz sokak sakinlerinden,

Hiç bakmıyor yolunu kaybetmiş ya da kaybını yol etmiş ben gibi meczuplara…

Özlemlerim seni özlüyor, gözyaşlarım sana gülümsüyor,

Bakışlarım daha donuk daha garip…

Bana dair her ne varsa sana itaat etmeyi ibadet sayıyor

Karşı çıkmak ne mümkün!

İsyan ne haddime!

Emrinde her damlası kanımın ve iliklerim sana gebe

Her bir hücrem sen,

Ve yine kabullenmeyip tekrar dönüp baktığımda

İnatla yine sen, sen ve sen…

SEN

Sanki nefesin tüm bedenimde,

Sanki ilk defa karşılaşılan biri gibi yabancı,

Tüm zıtlıklar senden bana kalan.

Varlığımın en birinci nedenidir

Basit bir dudak büzüş,

Her daim sarıp sarmalayan kışkırtıcı bir gülüş, bir süzülüş…

Sanki dokunsam yakalayacak

Sanki çöldeki serap kadar yalan

Sen öpücükler kondururken usulca dudaklarıma

Acımasız sarsıntılar etki etmez cılız varlığıma.

Bir mum gibi eriyip gider bakışlarım

Denizleri kıskandıran nazar boncuklarında.

Öyle durup bakma bana,

Titriyorum kalemini kırdırmış mahkûm çaresizliğinde.

Ya sen yok ol, ya hep var ol;

Ya hep benim ol ya da ben hep senin.

Her anlamda her saniye benliğim,

Dil-i naçiz senden daha sencil

Mavi mavi bana aşık ol.

BENCEYİŞ

Senleşmeden gel!

Mevlana'nın Şems ile dolanan yürek bağlarını

Sarmaşıkla güneşe benzetip de gel.

Tüm korkularını, zaaflarını, sessiz çığlıklarını

Aklının hoyrat kıyılarına vurduğun gibi

Güzelliğinin en kuytularını aşikar et.

Kıyam ettiği gün Hak aşıkları

Dervişlerin paramparça pabuçları ve soluksuz soluk alışları
İnsan nazarında
Karıncanın katreden çoğalan ummanları
Benim sana yüklediğim en zifiri manaları
Sorup soruşturmadan, nedenini zikretmeden sev.



Dilimde isyankar bir tüy bittiğinde
Umarsız feveranları silkeleyip gecelerden
Karanlığa gömülmek pahasına saklamaktı başını
En büyük yanılışlarımın arkasına.



Hasretinin işkencelere denk gelmesinden
Korktuğum an sarıldım ruhuna
Dudaklarının derinliği tebessümünle seviştiğinde
Hükmünü kaybetti itirazlarım.
Sevgilim!
Aramakla bulamayacak kadar gizlenmiş göz yakışlarım.
Ruhumun parçaları tuzla buz olup sonsuzluğa dağıldığında
Sen bilmeyeceksin
Bu bekleyiş bence senleyişlere mahkum bir aciz
Tüm iç çekişmelerime inat,
Bana bir gelip hiç gitmeyeceksin...